[KnB] In Between of Parallel Sky

posted on 12 Oct 2012 01:10 by sugarpott in FanFiction directory Fiction
 
Kuroko no Basket Fiction
 
Title : In Between of Parallel Sky 
 
Chapter : I
 
Pairing : Aomine x Kise
 
Rate : PG-13 (อาจมีปรับขึ้นในภายภาคหน้า)
 
*Notification*
กราบขออภัยบรรดาแฟนๆน้องเรียวมา ณ ที่นี้ m( _  _ )m 
 
 
 
-------------------------------
 
 
 
 
 
 
คนเราจะสามารถจดจำใครสักคนได้มากแค่ไหน?

 

 

 

 

 

'นี่อาโอมิเนจจิ ถ้าไม่รีบตื่นเดี๋ยวไปเข้าคาบบ่ายไม่ทันนะ'

  

"อาโอมิเนะคุงตื่นเถอะครับ เดี๋ยวไปเรียนคาบบ่ายสายนะครับ"

 

ถ้อยเสียงนุ่มนวลที่เอ่ยเรียกราวกับซ้อนทับกับความทรงจำ  กับนัยน์ตาสีน้ำเงินที่ค่อยๆปรือเปิดขึ้น   ภาพที่อยู่ตรงหน้าคือใบหน้าอ่อนใสของเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมและนัยน์ตากลมสีน้ำตาลอ่อน ...ซากุราอิ เรียวอาโอมิเนะรำพึงชื่อนั้นในใจ  ก่อนจะหันหน้าตรงกลับมา

 

บนดาดฟ้าที่โล่งกว้าง  เมื่อทิ้งตัวลงนอนภาพของท้องฟ้าจะกินพื้นที่สุดขอบดวงตา  ใครบางคนมักจะชอบทิ้งตัวลงนอนเยื้องไปจากเขา  หัวเราะเสียงใสด้วยดวงตาสีน้ำผึ้งเป็นประกาย  สว่างสดใสไม่ต่างกับแสงอาทิตย์  

 

 

'พอมองแบบนี้แล้ว  ท้องฟ้าอยู่ใกล้จนเหมือนจะเอื้อมมือคว้าลงมาได้เลยเนอะ'

  

 

มานึกดูแล้วอีกฝ่ายในความทรงจำของเขามักจะมีเรื่องพูดคุยไม่หยุดไม่หย่อน  พอไม่มีเรื่องจะคุยริมฝีปากสีอ่อนนั้นก็จะฮัมเพลงออกมาราวกับเกลียดความเงียบเสียเต็มประดา  แล้วพอเขาดุเจ้าตัวก็จะหัวเราะ

 

 

 

'เรียกร้องความสนใจสำเร็จแล้ว~'

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

"อาโอมิเนะคุง?"

 

"อา..."

  

อาโอมิเนะถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นจากพื้น    หมุนตัวเดินสวนร่างเล็กของเพื่อนร่วมทีมไปยังประตู  ก่อนจะหยุดรอ  ซากุระอิยังคงยืนนิ่งอยู่กลางดาดฟ้า  ไม่กล้ากระดุกกระดิกไปไหน

 

 

ต่างกับเจ้าโกลเด้นตัวนั้นลิบลับ...

 

 

จนอาโอมิเนะต้องเอ่ยปากเรียกนั่นล่ะ  ซากุราอิจึงจะกล้าขยับเดินตามเขาลงมา  

 

ซากุราอิ  เรียวเป็นเด็กหนุ่มร่างเล็กที่มีใบหน้าหวานและดวงตากลมใสน่าเอ็นดู   ทำอาหารเก่งและในบางครั้งก็ละเอียดอ่อน  และอ่อนหวานได้อย่างที่ผู้หญิงหลายคนเทียบไม่ติด  และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทุกคนที่รู้เรื่องเชื่อว่าอาโอมิเนะยอมเดทกับอีกฝ่ายเพราะสิ่งนั้น  เว้นก็แต่โมโมอิที่ถอนหายใจออกมา

  

 

 

"จะเป็นใครก็ได้ต่างหากล่ะ"

 

 

.

 

 

  

.

 

 

 

'นี่...อาโอมิเนจจิ  เหตุผลที่ชั้นชอบท้องฟ้า  เพราะมันเป็นสีฟ้าล่ะ'

 

'ฟังอย่างกับนายกำลังสารภาพรักกับชั้นอยู่อย่างนั้นแหละ'

 

'อ้าว...ไม่ได้หรอ?' 

  

สีหน้าใสซื่อที่คิเสะแสดงออกมาทำให้อาโอมิเนะนึกอยากกุมขมับแล้วเอ่ยปากสั่งสอนกลับไปว่า  ปกติแล้วผู้ชายธรรมดาเขาไม่สารภาพรักกับผู้ชายด้วยกันเองหรอก  หากพอสังเกตถึงประกายที่สั่นไหวในดวงตาสีน้ำตาลทอง  กับริมฝีปากสั่นระริกทั้งที่คลี่ยิ้มกว้าง  กลับทำให้อาโอมิเนะนึกอยากส่ายหัวด้วยความขำ  เพราะคำสารภาพของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้รู้สึกแย่แม้จะเป็นผู้ชาย - - จะด้วยความนึกสนุกหรืออะไรก็ตามแต่  อาโอมิเนะยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก

 

 

แตกต่างกันที่ซากุราอิเรียกเขาออกมาพบ  อึกอักอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยคำสารภาพอย่างจริงจังตรงไปตรงมา  ใบหน้าหวานที่ก้มงุดนั้นแดงก่ำ  ดวงตากลมปิดแน่นระหว่างที่กำลังรอคำตอบจากเขา  อาโอมิเนะมองอีกฝ่ายนิ่งงัน  เสียงที่ก้องดังอยู่ในอกเป็นจังหวะหนักและสม่ำเสมอ  คำตอบของอาโอมิเนะซ้อนทับกับเสียงของตนเองในความทรงจำ  เพียงแค่ครั้งนี้เขาไม่ได้ยิ้ม

  

 

" ...จะลองดูไหมล่ะ"

 

  

ซากุราอิเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว  ดวงตากลมสีน้ำตาลเบิกกว้าง  ก่อนที่รอยยิ้มจะค่อยระบายขึ้นบนริมฝีปาก

  

.

 

 

.

 

คำตอบของเขาทำให้รอยยิ้มค่อยๆเลือนไปจากใบหน้าที่พวกผู้หญิงต่างลงความเห็นว่าช่างสมบูรณ์แบบ  ดวงตาสีน้ำตาทองสั่นระริกพลันเบือนหลบไปอีกทาง  ขณะที่ลาดไหล่ที่ตั้งตรงอยู่เสมอนั้นคู้ลงสะท้านไหว  ให้อาโอมิเนะถึงกับทำตัวไม่ถูก

  

'เฮ้ย!?  เป็นอะไรไป?!'  

 

'ช...ชั้นไม่คิดว่าอาโอมิเนจจิ  จ...จะตอบตกลงนี่นา' คิเสะยกหลังมือขึ้นปิดปาก  เสียงที่เอ่ยตอบกลับมาสั่นเครือ

  

'แล้วอยากให้ชั้นทำยังไง?  ปฏิเสธเรอะ'

  

'ไม่นะ!  พูดแล้วอย่าคืนคำสิ'

 

คำตอบที่ดังขึ้นแทบจะในทันทีที่จบประโยค  กับใบหน้าเปื้อนน้ำตาที่หันกลับมาพร้อมๆกันนั้นทำให้อาโอมิเนะนึกขำ  เขายื่นมือไปปาดน้ำตาบนแก้มขาวๆที่ขึ้นสีจัด  

 

'แล้วจะร้องไห้เพื่อ?'

 

'ก็มันดีใจนี่นา!'

 

 

.

 

 

 

.

 

อาโอมิเนะหลับตาลงเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจ  วันนี้เขาโดดซ้อมถึงปกติมันจะน่าเบื่อจนไม่มีเหตุผลที่จะเข้าชมรมอยู่แล้วก็เถอะ  แต่เหตุผลที่หนักแน่นรองลงมาคงเป็นซากุราอิ เรียว น่าแปลกที่เมื่อคบกันแล้วอาโอมิเนะกลับรู้สึกไม่อยากเจอหน้าอีกฝ่ายเท่าไรนัก  เขาคิดว่าการที่คนสองคนคบกันเป็นเรื่องยุ่งยากมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว 

 

ปัดความรับผิดชอบ...ก็คงใช่   

 

ทั้งที่ก่อนหน้านั้นอาโอมิเนะไม่เคยคิดแคร์ความรู้สึกของฝ่ายที่ขอคบกับเขา  และแม้การทำตัวเป็นคนรักที่ดีจะเป็นสิ่งที่อาโอมิเนะไม่เคยนึกตระหนักว่าควรจะทำ  แต่กระนั้นเขาก็ยังเดินเตร็ดเตร่อยู่ในโรงเรียน  รอเวลาที่ชมรมเลิกเพื่อที่จะได้กลับบ้านพร้อมกัน  

 

 

'การตอบรับความรู้สึกใครสักคนมาหมายความว่าเราพร้อมที่จะรับผิดชอบต่อสิ่งนั้น'

 

 

บางทีคงเพราะคิเสะเคยพูดไว้แบบนั้น...  

 

มันเป็นวันหนึ่งในช่วงปิดภาคเรียนฤดูร้อนที่เขาสองคนไม่มีอะไรจะทำแล้วนัดกันออกมาเล่นบาสตั้งแต่พระอาทิตย์ลอยอยู่กลางหัว  ผู้หญิงที่อาโอมิเนะคบพร้อมกันสองคนมาเจอพวกเขาในเวลานั้นพร้อมๆกัน  เรียกว่ารถไฟชนกันคงไม่ผิด   

หลังจากพวกเธอทะเลาะกันเสียงดังแล้วหันมาถามอาโอมิเนะว่าจะเลือกใคร  อาโอมิเนะเพียงแค่ยักไหล่ตอบกลับไปแล้วบอกไปว่าเขาไม่ใส่ใจ  และคิเสะที่อยู่ในเหตุการณ์ก็เข้ามาห้ามไว้ทันก่อนจะเกิดการทำร้ายร่างกายกันเกิดขึ้น  

  

'ถ้าได้ตกลงใจไปแล้วชั้นจะไม่หนี  จะพยายามให้เต็มที่'  อาโอมิเนะเค้นหัวเราะก่อนจะย้อนกลับไป

 

'นั่นเป็นคำพูดของคนที่พึ่งบอกเลิกแฟนคนล่าสุดมาหรือไง'

 

'โหดร้าย!  อย่างน้อยชั้นก็ไม่เคยคบพร้อมกันแล้วก็จริงจังกับทุกคนนะ...ถึงท้ายที่สุดแล้วจะชอบอีกฝ่ายไม่ได้ก็เถอะ'

 

ตอนนั้นคิเสะหัวเราะแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า  นิ่งไปพักนึงก่อนจะวิ่งเข้ามาแย่งบอลในมือเขาพาไปยังแป้น

 

นั่น...เป็นก่อนที่พวกเขาจะตกลงคบกัน

 

 

 

บางทีคงจริงอย่างที่โมโมอิว่า...
จริงๆแล้วคนที่มาสารภาพรักอาจไม่จำเป็นต้องเป็นซากุราอิ

 

 

 

และอาโอมิเนะคิดว่าตนเข้าใจคิเสะในตอนนั้นขึ้นมานิดหน่อย

 

  

.

 

 

 

.

 

  

เราจะสามารถจดจำคนคนนึงได้มากแค่ไหน...?

 

 

หลังจากละริมฝีปากออกจากกัน  ซากุราอิก็ก้มหน้างุด ซ่อนใบหน้าแดงก่ำเอาไว้เอ่ยพึมพำด้วยเสียงอันเบา  

  

"แล้วเจอกันพรุ่งนี้ครับ”

 

แล้วเจ้าของร่างเล็กนั้นก็รีบหายเข้าประตูบ้านไปก่อนที่เขาจะทันได้ตอบอะไร  อาโอมิเนะถอนหายใจ  ยิ้มบางพลางส่ายหน้าน้อยๆแล้วจึงหมุนตัวเดินจากมา  สองมือล้วนลึกในกระเป๋ากางเกงขณะที่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มหม่นลงตามเวลาที่เย็นย่ำ  อาโอมิเนะพาตัวเองกลับไปยังป้ายรถเมล์เพื่อกลับบ้านของตน

 

บนเนินที่เชื่อมยาวไปถึงบ้านของเขามีจุดชมวิวเล็กๆ  เพราะเป็นพื้นที่ที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลมากพอสมควรที่จะมองเห็นตัวเมืองอยู่เบื้องล่างไม่ไกลจึงเป็นที่นิยมของบรรดาคู่รักพอสมควร  แสงสีส้มจับอยู่บนเส้นขอบฟ้า  และผู้คนประปรายกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ  


สายลมพัดวูบให้ร่างที่เดินอยู่ข้างกายหลับตา  เรือนผมสีทองพลิ้วตามแรงลมและแพขนตายาวสีน้ำตาลทองที่ทาบบนผิวขาวจัดต้องแสงอาทิตย์ตามเย็นเป็นประกาย  เพียงชั่ววินาทีที่ราวกับตกอยู่ในภวัง...อาโอมิเนะลดใบหน้าเข้าไปใกล้แตะริมฝีปากลงกับริมฝีปากอีกฝ่ายแผ่วเบานุ่มนวล  ดวงตาสีน้ำตาทองเบิกกว้างขึ้นเพียงครู่ก่อนปรือปิดลง  ตอบรับสัมผัสอย่างเต็มใจและเก้อเขิน  เป็นเฟรนช์คิสที่อ่อนหวาน...

  

สายลมพัดวูบหลงเหลือเพียงตัวเขาลำพัง  แล้วอาโอมิเนะก็ได้เพียงแค่เค้นหัวเราะออกจากลำคอ  ทอดสายตามองแสงสีส้มที่ทอดตัวอยู่บนขอบฟ้า  สองมือล้วงลึกในกระเป๋าแล้วก้าวเดินต่อไป  ที่สะท้อนในอกเป็นจังหวะหนักๆสม่ำเสมอ  เพียงแค่หลับตาลงเสียงนั้นกลับยิ่งก้องดัง  ไม่ต่างจากสัมผัสบนฝ่ามือที่กระชับไว้ด้วยกันยังคงติดตรึง  อุณหภูมิร่างกายคิเสะที่ต่ำกว่าปกติอยู่เสมอมักจะสูงขึ้นเมื่อถูกเขาแตะต้องแม้จะแค่เพียงเล็กน้อย

 

 

 

 

 

 

 

'อาโอมิเนจจิ'

 

 

 

 

 

 

ไม่ว่าจะน้ำเสียงร่าเริง  ชื่อเล่นประหลาดของเขาที่อีกฝ่ายเอ่ยเรียก  หรือรอยยิ้มสดใส
ทุกอย่างชัดเจนเสียจนในอกปวดหนึบ

 

 

 

 

ความทรงจำที่เด่นชัดกำลังจะทำให้เขากลายเป็นบ้า

  

 

 

 

 

เพียงแค่ระลึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ที่นี่...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

----------- T B C -----------

 
 
 
 
 
ชั่ววูบ....(ตัลหลอดดดด) 
 
 
//กลิ้งตัวหลบบรรดาข้าวของที่ถูกปามาจากทั่วทุกสารทิศ
 
 
จริงๆตอนเขียนไม่ได้ตั้งใจใช้เรียวคุงเลยนะก๊ะ แต่แบบว่าเพื่อเพิ่มความดราม่ามือมันก็ไปเอง OTL"
เป็นฟิคอารมณ์ล้วนๆ บางตอนอาจจะอ่านแล้วงงไปบ้างต้องขออภัยมา ณ ที่นี้
 
ตั้งใจว่าเรื่องนี้จะเป็นอารมณ์ short fic สามตอนจบ  
ไม่ยาวไปกว่านี้เพราะปกติจับเรื่องยาวแล้วล่มทุกที
ยกเว้น LIES (ที่ไม่ได้ยาวอะไรมากมาย)ไว้เรื่องนึงละกัน
 
 
ถ้าสงสัยพาร์ทไหนในฟิคชั่นทิ้งคอมเม้นต์ไว้ได้นะคะ จะมาขยายความให้ในตอนถัดไปค่ะ
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

เป็นมาม่าที่ชวนให้รู้สึกดี(?)
สรุปอาโฮ่ยังรักคีจังอยู่ใช่ไหมเนี่ย *-*

#12 By sunny (171.7.106.4|171.7.106.4) on 2014-04-07 22:47

พ...เพิ่งได้อ่านค่ะ
ชอบมากค่ะ
อาโฮ่...เลวแบบนี้ยอมรับได้ค่ะ
โอยยยย กรี๊ดดดมากค่ะ
จะจิ้มอ่านตอนต่อไปค่ะ อร๊ายยยย
>w<♥♥

#11 By wanko~* on 2012-11-13 23:52

อีนังพี่ฟ้าาาาาาาาาาาา //จับหัวโหม่งโต๊ะ
กระซิก... เรียวน่ะช่างเถอะ//โดนชก
นายกลับไปหาเรียวตะเถอะนะ
แงงงง อาโอมิเนะ อิส อาโฮ่ จริงๆ
คนอะไร ไม่รู้ใจตัวเองเอาซะเลย
คิดถึงกันขนาดนี้นายรู้บ้างมั้ยว่านี่น่ะคือความรัก!!!
แงงง ฮือออ รออ่านต่อนะคะ /แอดFavรัวๆ

#10 By Hitsugaya~kun on 2012-10-22 21:02

ฮืออออ คิเสะในความทรงจำของอาโอมิเนะช่างงดงามค่ะ ดราม่าาา เขียนดีมากเลยค่ะชอบอารมณ์โหยหาคิดถึงแบบนี้มากกกก อยากให้อาโฮ่ตัดสินใจทำอะไรซักอย่างที;w; สงสารคิเสะทั้งน้องซากุไรด้วยค่ะ
รออ่านตอนต่อไปนะคะcry

#9 By Lulla on 2012-10-18 01:56

พ..พี่ฟ้าหล่อมาก อ๊ากทำไงดี ฮือออ
ถ้าอาโอมิเนะรักคิเสะมากขนาดนี้ล่ะก็อยากจะชักดิ้นชักงอตายอยู่ตรงนี้
มันน่ารักมากกกกกกก ช่วงแฟลชแบ็คน่ะนะ ...
คิเสะในความทรงจำอาโอมิเนะน่ารักมาก วังวังโอะ โอย ทำน้องเรียวตัวจริงปัจจุบันจืดไปเลย คนในความทรงจำส่งออร่าประกายวิบวับขนาดนี้
ลุ้นตอนต่อๆไปค่ะ !! เขียนคู่นี้เยอะๆนะคะ ; ; ปลื้มมากก

#8 By babuababo on 2012-10-17 20:16

แงงงง เป็นฟ้าเหลือง แบบที่ไม่มีเหลืองอยู่ด้วย แต่ก็หวานและรวดร้าวจริงๆค่ะ โฮวๆๆๆๆ ;___;
อาโฮ่...รู้ตัวซักทีเหอะ กลับไปหาคิเสะนะ /สงสารน้องเรียวนะคะ เฮ้อ แต่ยังไงก็ฟ้าเหลืองง แงงงง

#7 By มาโช on 2012-10-17 20:15

โถถ.. อาโอขาา กลิ่นมาม่าแถวนี้คลุ้งเชี่ยว #งี้ก็แปลว่าเนื้อ(เรื่อง)มันเข้มข้นสินะ ฮิ_____ฮิ

ถ้าคิดถึงเขาขนาดนั้น ก็ไปหาแล้วจับซร่ำเลยสิ  
จะยื้อให้น้องเรียวช้ำใจไปใยเล่าา #แล้วทีนี้จะเลิกกันยังไงเนี่ย /ลุ้นต่อไป

คีจังตอนสารภาพก็ว่า...แต่ตอนเฟรนช์คิสนี้มัน..!!!!
หดหกกดหดฟหด่ฟหสกดาส่ฟ่กด้หกด้ /คลานไปฟินตายนอกบล็อคไม่ทันแล้ว
สงสารน้องเรียวหน่อยๆ;w;
แต่ก็ชอบฟ้าเหลือง
โกลเด้นคุงน่ารักมากเลยค่ะ รอตอนต่อไป

#5 By Kego_jung on 2012-10-12 17:08

อ่านไปแล้วก็รู้สึกว่ามันเหงาอยู่ในอารมณ์ลึกๆ มากเลย รู้สึกเลยว่าความผูกพันมันมากมายกว่าความรักมาก surprised smile surprised smile Hot! Hot! Hot! ชอบจ่ะ รออ่านต่อไปนะ

#4 By |*|| NacHII ||*| on 2012-10-12 16:13

อร๊ายยยยย ฟ้าเหลืองงงงงง /////////////////
โอร่ยย ชอบอารมณ์ฟิคจังเลยค่ะะะ
อาโฮ่นายอาโฮ่มาก รู้สึกเห็นแววซากุไรช้ำมาแต่ไกล /ก็นี่ฟิคฟ้าเหลือง
ลืมหมาหัวเหลืองๆไม่ได้สินะ อรั่ย ทำไมตรงนี้เราฟิน 5555
รออ่านต่อนะคะะ♥♥
/ขอแอดบล็อกนะคะ

#3 By KITACO on 2012-10-12 13:45

แง่งๆๆๆๆๆ...น้องเรียว!!! //กอดแน่น// มาอยู่กับป้ามาลูก โอ๋ๆ
รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อจะครับ ฮืออออออ ดรามามาตั้งแต่ต้นเลย...อารมณ์สุดๆเยย ชอบจังเลย...♥♥♥

#2 By [Gental Choco] on 2012-10-12 08:04

กรี๊ดดดดด คู่อาโอคิเสะ
อ่านแล้วได้กลิ่นอายดราม่ามาแต่ไกล
อาโอมิเนะยังสมควรได้รับคำว่า อาโฮ มากมาย
ไม่ชอบน้องเรียวแล้วไปคบด้วยทำไมคะะ
ยังลืมคิเสะไม่ลงใช่ไหมล่ัะ ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปคบกับคิเสะคุงสิ อยากรู้จังเลยว่าอาโอเลิกกับคิเสะเพราะอะไร จะติดตามตอนต่อไปนะคะ >W<

#1 By Sawagi on 2012-10-12 08:04