[KnB] In Between of Parallel Sky

posted on 12 Oct 2012 01:10 by sugarpott in FanFiction directory Fiction
 
Kuroko no Basket Fiction
 
Title : In Between of Parallel Sky 
 
Chapter : I
 
Pairing : Aomine x Kise
 
Rate : PG-13 (อาจมีปรับขึ้นในภายภาคหน้า)
 
*Notification*
กราบขออภัยบรรดาแฟนๆน้องเรียวมา ณ ที่นี้ m( _  _ )m 
 
 
 
-------------------------------
 
 
 
 
 
 
คนเราจะสามารถจดจำใครสักคนได้มากแค่ไหน?

 

 

 

 

 

'นี่อาโอมิเนจจิ ถ้าไม่รีบตื่นเดี๋ยวไปเข้าคาบบ่ายไม่ทันนะ'

  

"อาโอมิเนะคุงตื่นเถอะครับ เดี๋ยวไปเรียนคาบบ่ายสายนะครับ"

 

ถ้อยเสียงนุ่มนวลที่เอ่ยเรียกราวกับซ้อนทับกับความทรงจำ  กับนัยน์ตาสีน้ำเงินที่ค่อยๆปรือเปิดขึ้น   ภาพที่อยู่ตรงหน้าคือใบหน้าอ่อนใสของเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมและนัยน์ตากลมสีน้ำตาลอ่อน ...ซากุราอิ เรียวอาโอมิเนะรำพึงชื่อนั้นในใจ  ก่อนจะหันหน้าตรงกลับมา

 

บนดาดฟ้าที่โล่งกว้าง  เมื่อทิ้งตัวลงนอนภาพของท้องฟ้าจะกินพื้นที่สุดขอบดวงตา  ใครบางคนมักจะชอบทิ้งตัวลงนอนเยื้องไปจากเขา  หัวเราะเสียงใสด้วยดวงตาสีน้ำผึ้งเป็นประกาย  สว่างสดใสไม่ต่างกับแสงอาทิตย์  

 

 

'พอมองแบบนี้แล้ว  ท้องฟ้าอยู่ใกล้จนเหมือนจะเอื้อมมือคว้าลงมาได้เลยเนอะ'

  

 

มานึกดูแล้วอีกฝ่ายในความทรงจำของเขามักจะมีเรื่องพูดคุยไม่หยุดไม่หย่อน  พอไม่มีเรื่องจะคุยริมฝีปากสีอ่อนนั้นก็จะฮัมเพลงออกมาราวกับเกลียดความเงียบเสียเต็มประดา  แล้วพอเขาดุเจ้าตัวก็จะหัวเราะ

 

 

 

'เรียกร้องความสนใจสำเร็จแล้ว~'

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

"อาโอมิเนะคุง?"

 

"อา..."

  

อาโอมิเนะถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นจากพื้น    หมุนตัวเดินสวนร่างเล็กของเพื่อนร่วมทีมไปยังประตู  ก่อนจะหยุดรอ  ซากุระอิยังคงยืนนิ่งอยู่กลางดาดฟ้า  ไม่กล้ากระดุกกระดิกไปไหน

 

 

ต่างกับเจ้าโกลเด้นตัวนั้นลิบลับ...

 

 

จนอาโอมิเนะต้องเอ่ยปากเรียกนั่นล่ะ  ซากุราอิจึงจะกล้าขยับเดินตามเขาลงมา  

 

ซากุราอิ  เรียวเป็นเด็กหนุ่มร่างเล็กที่มีใบหน้าหวานและดวงตากลมใสน่าเอ็นดู   ทำอาหารเก่งและในบางครั้งก็ละเอียดอ่อน  และอ่อนหวานได้อย่างที่ผู้หญิงหลายคนเทียบไม่ติด  และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทุกคนที่รู้เรื่องเชื่อว่าอาโอมิเนะยอมเดทกับอีกฝ่ายเพราะสิ่งนั้น  เว้นก็แต่โมโมอิที่ถอนหายใจออกมา

  

 

 

"จะเป็นใครก็ได้ต่างหากล่ะ"

 

 

.

 

 

  

.

 

 

 

'นี่...อาโอมิเนจจิ  เหตุผลที่ชั้นชอบท้องฟ้า  เพราะมันเป็นสีฟ้าล่ะ'

 

'ฟังอย่างกับนายกำลังสารภาพรักกับชั้นอยู่อย่างนั้นแหละ'

 

'อ้าว...ไม่ได้หรอ?' 

  

สีหน้าใสซื่อที่คิเสะแสดงออกมาทำให้อาโอมิเนะนึกอยากกุมขมับแล้วเอ่ยปากสั่งสอนกลับไปว่า  ปกติแล้วผู้ชายธรรมดาเขาไม่สารภาพรักกับผู้ชายด้วยกันเองหรอก  หากพอสังเกตถึงประกายที่สั่นไหวในดวงตาสีน้ำตาลทอง  กับริมฝีปากสั่นระริกทั้งที่คลี่ยิ้มกว้าง  กลับทำให้อาโอมิเนะนึกอยากส่ายหัวด้วยความขำ  เพราะคำสารภาพของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้รู้สึกแย่แม้จะเป็นผู้ชาย - - จะด้วยความนึกสนุกหรืออะไรก็ตามแต่  อาโอมิเนะยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก

 

 

แตกต่างกันที่ซากุราอิเรียกเขาออกมาพบ  อึกอักอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยคำสารภาพอย่างจริงจังตรงไปตรงมา  ใบหน้าหวานที่ก้มงุดนั้นแดงก่ำ  ดวงตากลมปิดแน่นระหว่างที่กำลังรอคำตอบจากเขา  อาโอมิเนะมองอีกฝ่ายนิ่งงัน  เสียงที่ก้องดังอยู่ในอกเป็นจังหวะหนักและสม่ำเสมอ  คำตอบของอาโอมิเนะซ้อนทับกับเสียงของตนเองในความทรงจำ  เพียงแค่ครั้งนี้เขาไม่ได้ยิ้ม

  

 

" ...จะลองดูไหมล่ะ"

 

  

ซากุราอิเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว  ดวงตากลมสีน้ำตาลเบิกกว้าง  ก่อนที่รอยยิ้มจะค่อยระบายขึ้นบนริมฝีปาก

  

.

 

 

.

 

คำตอบของเขาทำให้รอยยิ้มค่อยๆเลือนไปจากใบหน้าที่