s u g a r * p o t t

เอนทรี่นี้มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับชายรักชาย  ผู้ใดที่ไม่มีรสนิยมชมชอบเรื่องดังกล่าว

ขอความกรุณากด X ที่มุมขวาบนทิ้งไปด้วยนะคะ 

---------------------------------

นัยต์ตาที่คลี่ยิ้มออกมาจนมองไม่เห็นดวงแก้วสีอำพันสดใส

ไม่แตกต่างจากริมฝีปากและเสียงหัวเราะแหบแห้ง

"ดูไม่ได้เลยเนอะ"

คำถามที่เค้าเอ่ยออกมาให้กับสภาพของตัวเอง

ผมได้เพียงแค่นิ่งงัน

เสื้อเชิร์ตสีขาวถูกย้อมด้วยสีชาดจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม

บาดแผลตามร่างกายที่ต่อให้พยายามมองหาให้ตายก็ไม่อาจเห็น

ถูกกลบด้วยหยาดโลหิตที่เริ่มแห้งกรัง

เสียงระเบิด  เสียงกรีดร้อง  กลิ่นดินปืน  กลิ่นของเลือดและความตาย

ที่นี่คือสมรภูมิ.........

มือที่แตะอยู่บนใบหน้า  

ถูกโอบประคองด้วยฝ่ามือใหญ่ที่คุ้นเคย

.....เพียงแต่มันไม่อบอุ่น 

ราวกับได้ยินเสียงของเข็มนาฬิกาแผ่วเบา  

.......เชื่องช้าลงทุกที...............

"เคียวยะ..."

".............."

"ร้องไห้ทำไม..........เคียวยะ?"

ราวกับกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ผมรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น

ผมอ้าปาก  อยากจะตะคอกกลับไปว่า  'หนวกหู'  

เพียงแค่สิ่งที่หลุดออกมาจะมีเพียงแค่เสียงสะอื้นอันน่าชิงชังของตนเอง

เศษเสี้ยวความทรงจำที่เลือนลาง........

ข้ามคืนที่โอบกอด  

....รุ่งอรุณเราเป็นเพียงคนรู้จัก

รับรู้ถึงการมีอยู่ของกันและกัน

แต่กระนั้นถ้อยคำทักทายก็ยังเหินห่าง

มันว่างเปล่า............

.

.

.

ทำไม?

"ท้องฟ้าของนายไม่ใช่คาวัลโลเน่"

จึงมิอาจรั้งอะไรเอาไว้ได้สักอย่างเดียว....

ไม่ว่าจะเป็นอ้อมกอด.....

รอยยิ้ม

หรือกระทั่งลมหายใจ.........

"นายไม่ได้..สูญ เสี...อ..ไร....."

น้ำเสียงที่ขาดหาย.....

กระทั่งในวินาทีสุดท้าย

เค้าไม่เคยบอก........

ว่าต้องการผม...

.

.

สิ่งที่ยังหลงเหลือในตอนนี้คือหยาดหยดของน้ำตา

และเสียงสะอื้นที่สั่นเครือได้อย่างน่าสมเพชนั้น....

เหตุใดจึงมิอาจคาดเดาได้เลยว่า.....

มันจะสิ้นสุดลงเมื่อไร...........?

==== END ====

(วอนถูกฆ่า)

ชั่ววูบมากกกกก 
ฟิคนี้เราเขียนตามความรู้สึก ณ ขณะนั้น(ขณะไหน?)
รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง  ถูไถกันไป

//แล้วทำไมต้อง D18?...อันนี้ก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันค่ะ (ยิ้มแห้ง)