[Kichiku Megane] R O M A N C E

posted on 11 Jun 2010 10:58 by sugarpott in Others

เอนทรี่นี้มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับ ชายรักชาย สำหรับผู้ที่ไม่มีรสนิยมชื่นชอบ
หรือรับไม่ได้กับเรื่องดังกล่าวขอความกรุณากดเครื่องหมาย X มุมขวาบนเสีย

Kichiku Megane Fanfiction

Type : Short Fiction(one-shot)
Title : R O M A N C E
Author : shiNiiz(Niez)
Cast : Mido X Katsuya
Rate : NC18 (คลุมดำในเนื้อหาบางส่วน)

.

.

เสียงครางเครือดังปะปนกับเสียงหอบหายใจถี่กระชันที่ฟังหวานหู... กับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของเตียงที่สั่นไหวตามแรงกระทำ...

"อ่ะ!!...มิโด้...ฮึ่ก!...ซัง.."

ครั้งแล้ว..

"อา.....อึก!...อ๊ะ!? มิ..โด้..ซั......ง...!!"

ครั้งเล่า...

นัยน์ตาสีฟ้าฉ่ำเยิ้มพร่าเลือนด้วยแรงอารมณ์ ผิวเนื้อขาวที่ขึ้นสีจัดจนแทบจะกลืนไปกับร่องรอยสีแดงเข้มและแสงสลัว ริมฝีปากที่กรีดร้อง...

ร้องเรียกชื่อของเขา...

คราบสีขาวเปรอเปื้อนไปทั่วทั้งต้นขาและท้องน้อย เสียงนั้นกรีดครางจนแหบแห้งแทบจะกลืนไปกับลมหายใจ ช่วงขาขาวทิ้งน้ำหนักลงบนท่อนแขนของเขาอย่างไร้เรี่ยวแรง ทว่าร่างที่อ่อนไหวนั้นไม่ได้ลดความเย้ายวนลงแม้แต่น้อย.. ชายหนุ่มขยับเร็วขึ้นเฉกเช่นริมฝีปากแดงช้ำที่ส่งเสียงครางหอบกระชันแม้ว่าจะได้ยินเพียงจังหวะการเคลื่อนไหวของอากาศ...

"อ๊า!!!!!!!!!!!!"

ความหลงใหลในร่างตรงหน้านี้..

มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ.....?

...........

รอยยิ้มอ่อนที่ระบายอยู่บนริมฝีปาก..ระยับไปถึงดวงตาที่มีสีเดียวกับผืนนภาอันอ่อนโยน... กับถ้อยเสียงนุ่มที่ดังผ่านออกจากริมฝีปากสีอ่อน...

จะด้วยเหตุผลใดก็ตาม..

เขาจดจำชื่อของอีกฝ่ายได้ขึ้นใจ...

...ซาเอกิ คัตซึยะ

เขาเพียงแค่สงสัย....ถึงการกระทำของซาเอกิ เขาได้ยินข่าวลือของเจ้าของรอยยิ้มนั้น คนที่กำลังจะถูกไล่ออก ..แต่เพราะความช่วยเหลือของหัวหน้าคาตากิริ ซาเอกิจึงได้เป็นหนึ่งในผู้ร่วมโปรเจคใหญ่ในครั้งนี้...

กู้ชื่อเสียงอย่างนั้นหรือ?

เขานึกขำสำหรับคนที่ไร้ความสามารถขนาดที่กระทั่งบริษัทธรรมดาๆอย่างคิคุจิยังคิดที่จะเอาออก สำหรับคนแบบนั้นจะสามารถทำอะไรได้?

"อ...อะไรนะครับ?"

"เซ็กส์..ยังไงล่ะ "

.

.

คำตอบตกลงของอีกฝ่ายอยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขา.... นัยน์ตาสีฟ้าที่หลุบลง ถ้อยเสียงที่ตอบรับอย่างกระอักกระอ่วนใจและใบหน้าขาวที่ขึ้นจัด ...เขาเชื่ออย่างสนิทใจว่าซาเอกิไม่ได้เป็นพนักงานที่ซื่อตรงต่อการทำงานอย่างบริสุทธิ์ใจอย่างที่ร่ำลือกัน

ริมฝีปากที่เปล่งเสียงหอบครางอันหวานหูปะปนกับเสียงสะอื้น...อ้อนวอนให้เขาหยุดการกระทำทั้งหมดลงเสีย สีหน้าที่เต็มไปดวยอารมณ์ กระนั้นนัยน์ตาสีฟ้าที่ฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดหยดของน้ำตากลับแสดงออกถึงความรู้สึกแสนละอาย.....

ยามกลีบปากสีหวานที่สั่นระริกเข้าครอบครองตัวตนที่เขาบังคับให้รับเข้าไป... เขารู้ได้ในทันทีว่าเป็นครั้งแรกของอีกฝ่าย และแม้ว่าจะไม่ประสีประสา...แต่การที่เจ้าของนัยน์ตาสีเดียวกับผืนฟ้านั้นพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เขาพึงพอใจ....ก่อความรู้สึกบางอย่างขึ้นในอกโดยที่เขาเองไม่ทันได้รู้ตัว

'มิโด้ซัง..'

ถ้อยเสียงที่เอ่ยเรียกชื่อของเขา...

ช่างอ่อนหวาน....

เขาค่อยๆเรียนรู้... อีกฝ่ายไม่เคยเสแสร้งหรือปั้นแต่งตัวตนขึ้นมาเพื่อให้เขาเชื่อ ....ธรรมชาติของซาเอกิเป็นเช่นนั้น

...สุภาพอยู่เสมอ

...อ่อนโยนอยู่เสมอ

...เห็นแก่ผู้อื่นอยู่เสมอ...

ซาเอกิเป็นคนมีไหวพริบดี แต่ถึงจะเก่งกาจสักแค่ไหน การมีพื้นฐานเป็นคนเช่นซาเอกินั้นเองที่ทำให้อยู่รอดได้ยากในโลกที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีเช่นนี้ ...การได้ทำงานและหลายๆอย่างร่วมกันนั่นทำให้เขาเข้าใจเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับอีกฝ่ายได้ดี...

รวมถึงสาเหตุที่ว่า...ทำไมสายตาของเพื่อนร่วมงานที่ชื่อฮอนดะจะจ้องมองซาเอกิด้วยความเป็นห่วงเป็นใยที่เกินเลยไปกว่าคำว่าเพื่อน

คนคนนั้นใสซื่อเสียจน...

....อันตราย

ทั้งต่อตนเองและคนรอบข้าง

หมอนั่นคงไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าตนเองมีสเน่ห์แค่ไหน...

น่าประหลาดที่เมื่อยิ่งเข้าใจในตัวซาเอกิมากขึ้นเท่าไหร่
....สิ่งที่เริ่มจะไม่เข้าใจขึ้นทุกทีกลับเป็นตัวเขาเอง...

พยายามถามหาสาเหตุของอาการหงุดหงิดที่ตนเป็น เพื่อจะพบกับข้อสรุปเดิมๆที่กำลังจะทำให้ตัวเขากลายเป็นบ้า...

...เวลาที่อยู่กับเขา...ซาเอกิไม่เคยยิ้มแบบนั้นเลยสักครั้ง

ไม่รู้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายทำมากมาย เป็นความตั้งใจจริงหรือเพียงเพราะหวาดกลัว...?

และในนาทีที่เขาตัดสินใจจะปล่อยมือ ร่างของซาเอกิกลับมาปรากฎอยู่ตรงหน้า ในสภาพเนื้อตัวเปียกปอนท่ามกลางสายฝน แย้มรอยยิ้มอ่อนขัดกับนัยน์ตาแสนเศร้าและประโยคที่ดังออกจากริมฝีปากซีดขาว กับสัมผัสจากผิวเนื้อที่เย็นเยียบที่ทำให้เขาโยนความตั้งใจทั้งหมดทิ้งไว้ตรงนั้น...

'ผมมารอ...มิโด้ซัง'

ต่อให้วันพรุ่งนี้โลกทั้งใบจะต้องพังทลายลง

เขาจะไม่สนใจมันอีกต่อไป...

.

เรียวแขนที่ตวัดกอดรอบลำคอราวกับจะเหนี่ยวรั้ง ทั้งริมฝีปากหอบครางด้วยถ้อยเสียงอันสั่นเครือและเต็มเปี่ยมด้วยอารมณ์จะกระซิบด้วยสุรเสียงอันแผ่วบาง......

'มิโด้ซัง...'

เป็นชื่อของเขา....ทว่าก็ไม่ใช่ของเขา...

ทั้งที่ทุกสิ่งตกอยู่ภายใต้การควบคุม สะโพกมนตอดรับการสอดใส่ กระทั่งเรียวขาของอีกฝ่ายไร้เรี่ยวแรงจนต้องตะคองไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง นัยน์ตาสีฟ้าฉ่ำเยิ้มด้วยแรงอารมณ์แทบจะไม่รับรู้สิ่งใดนอกเสียจากความสุขสมของการเป็นผู้ถูกกระทำ

ทั้งที่เป็นเช่นนั้น....

'มิโด้ซัง'

ทุกครั้งที่ถูกถ้อยเสียงหวานร้องเรียก....

'มิโด้ซัง..'

กลับเป็นเขาเองที่ถูกฉุดให้จอมจมลึกลงทุกที....

ใบหน้าน่ารักที่เลื่อนเข้ามาใกล้ ดวงตาที่ฉายชัดฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาทำให้ต้องปรือตาลง กดริมฝีปากแนบชิด แทรกเรียวลิ้นลึกเข้าไป...ดื่มด่ำกับรสอันหอมหวานราวกับเสพย์ติด

'คัตซึยะ'

ในนาทีที่ตัวเขาลืมเลือนสิ้นทุกสิ่ง....

ชื่อของอีกฝ่ายที่เอ่ยเรียกด้วยตัวเองกลับทำให้หัวใจเต้นแรง ขณะที่เจ้าของนามเพียงแค่คลี่รอยยิ้มผ่านริมฝีปากแดงช้ำ.....อ่อนหวานเสียจนไม่อาจหักห้ามใจไม่ให้กดจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

.

.

ราวกับได้ยินเสียงกระซิบที่ดังแว่วมาจากส่วนใดส่วนหนึ่งในร่างกายนี้...

ชัดเจนจนเขาต้องกระชับกอดร่างในอ้อมแขนขึ้นแน่น....
แน่นเสียจนได้ยินเสียงจังหวะหัวใจสะท้อนก้องอยู่ในอก

ให้ก้อนเนื้อที่เต้นอยู่ในนั้นยิ่งบีบตัวเข้าหากันมากขึ้นจนปวดร้าว..

ลมหายใจสม่ำเสมอที่ปะทะแผ่วเบาบนแผ่นอก

ช่างชัดเจนยิ่งนักในความเงียบงัน....

.

.

การตกหลุมรักใครสักคนช่างทรมาน....

'ผมชอบ..มิโด้ซัง'

ชั้นอยากได้ทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ..

"คัตซึยะ..."

END

ไม่หวานเหมือนชื่อ+สนองนีดตัวเองสุดๆ(ขำ) ใช้เวลาอยู่นานในการแก้ตอนจบ เพราะมีความรู้สึกว่าลงไม่สวยเท่าไหร่เนื่องจากหมดมู้ดกระทันหัน

ถ้าพูดถึง kichiku megane คู่ที่เราชอบที่สุดคงไม่พ้น มิโด้xคัตซึยะ (แน่นอนว่าอันดับเดียวกับดับเบิ้ลคัตซึยะ) แต่ก็เริ่มจางๆไปหลังจากเคลียร์ภาค R ไปเมื่อตอนต้นปีที่แล้ว ซึ่งจากภาค R ก็ทำให้เราได้ประจักษ์ว่าหน้านิ่งๆแบบมิโด้ซังเอาเข้าจริงก็ obsess in คัตซึยะจนเป็นบ้าไปได้เหมือนกัน(ซึ่งก็กรี๊ดตรงจุดนี้มากอีกเช่นกัน) 55 5

จำได้ว่ากลับมาพีคเนื่องจากโนเวลที่อ่านไม่ออก(ฮาาา) แต่ว่าหน้าเปิดมันช่างสุดยอด!!!!!!!!
ส่วนฟิคชั่นเรื่องนี้เริ่มแต่งระหว่างกำลังสอบไฟนอลตอนต้นปี พึ่งจะมาจบเอาได้ก็เดือนหก(เห็นได้ชัดว่าเป็น shortfic ที่กินเวลายาวนานจริงๆ)

รู้สึกได้เลยว่าสกิลฟิคชั่นตกลงไปมากจนน่าตกใจ(ฉากเรทแปลกๆ แถมตอนที่เขียนท้ายเรื่องอยู่เนื้อหาก็วกไปวนมาจบไม่ลงต้องแก้แล้วแก้อีกเป็นสิบรอบ จนจากที่โฮกๆอยู่จะกลายเป็นเอียนไปซะแล้ว)
ภาษาอาจแปร่งๆไปบ้างถ้าเทียบกับเรื่องที่เขียนไว้ก่อนหน้าก็ขออภัยไว้ด้วยค่ะ(โค้ง)