s u g a r * p o t t

เอนทรี่นี้มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับ Yaoi หรือ ชายรักชาย  หากท่านไม่มีรสนิยม
ชื่นชอบในเนื้อหาดังกล่าว กรุณากด X ที่มุมขวาบนเสียนะคะ



Official Pairing Fiction Series [8059 / D18 / 6927]



- 1st  Series - 


title : L I E S
author : shiNiiz
pairing :8059
rate : shonen-ai


chapter : 01



----------------------------------------------------------------------------------------------




ตลอดชีวิตที่ผ่านมาของผม ผมมักจะวิ่งอย่างสุดกำลังอยู่เสมอ

 

ความเป็นจริงที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากอันเปราะบาง

ความเป็นจริงบางอย่างที่ไม่เคยจะเข้าใจ......
ทั้งที่อยู่ใกล้ตลอดเวลา

สองขาวิ่งตรงไปข้างหน้า
กวาดตามองรอบข้าง...ภาพที่หมุนผ่านรวดเร็ว
ได้ยินเสียงของสายลมกรีดพริ้วข้างหู ราวกับถ้อยกระซิบบางเบา
ให้เร่งฝีเท้าขึ้น.......

ละทิ้งความสนใจจากหยาดเหงื่อและเสียงหอบหายใจ

ไม่ใช่เพื่อเพื่อน... เพื่อพ่อ.......หรือเพื่อใคร......

 

แต่เพื่อ.....

 

 

L I E S - 01-

 

 

 

"มองอะไรของนายวะยามาโมโตะ?"

 

เสียงร้องเรียกจากเพื่อนร่วมทีมดึงสายตาของผมจากบานหน้าต่างที่กินสูงขึ้นไปบนอาคารเรียนชั้นสอง ...แย้มรอยยิ้มตอบกลับไปและเฉไฉไปเรื่องอื่นเฉกเช่นที่เคยทำ ทิ้งความสนใจจากใครบางคนที่นั่งอยู่ไม่ห่างบานหน้าต่างบานเดิม.....

นัยน์ตาสีมรกต มักจะมองเหม่ออกไปแสนไกล
ผ่านรั้วของนามิบนเส้นขอบฟ้า....

ในโลกของเค้า

และตัวผมที่จมอยู่กับความคิดของตัวเอง....

 

นานแค่ไหน......?

 

....................................

..............

บนระเบียงทางเดินจอแจด้วยผู้คน...... เสียงพูดคุยสะท้อนก้องตอบรับไปมา..... ผมสะดุดเท้าตามแรงผลักเย้าแหย่จากผองเพื่อนบนพื้นเบื้องหน้าบานประตูห้องเรียนที่ปิดสนิท จังหวะที่ตั้งใจจะหันกลับไปเอาคืน ปราดตามองผ่านช่องกระจกสี่เหลี่ยมพร่ามัวอย่างไม่ตั้งใจ แล้วสมองของผมก็หยุดทำงาน.....เพียงวินาทีที่ริมฝีปากสีอ่อนแย้มรอยยิ้มสว่างไสวกลับยาวนานราวชั่วนิรันด์

ทั้งเร็วและแรงจนตั้งตัวไม่ทัน...

โดยไม่รู้สึกตัว บานประตูนั้นก็ถูกเลื่อนเปิดออกเสียงกระแทกดังลั่นหยุดการกระทำทั้งหมดในห้องให้หันมาจับจ้อง.....

 

 

 

 

รอยยิ้ม

 

 

 

 

 

 

 

หายไปแล้ว.........

 

 

 

 

"เล่นอะไรของแกไอ้เจ้าบ้าเบสบอล? ท่านรุ่นที่สิบตกใจหมด"

น้ำเสียงทุ้มแบบผู้ชายแท้ต่อขานห้วนจัด หัวคิ้วขมวดเข้าหากันไม่สบอารมณ์ โกคุเทระคนเดิม....
ภายในอกมีเพียงอาการประหลาดบางเบาที่ผมเลือกที่จะละเลย

 

"เค้าว่าให้อดีนารีนหลั่งบ้างมันดีต่อสุขภาพนะ อ๊ะ!เอาประทัดออกมาเล่นแบบนี้มันอันตรายนา.."

 

และเลือก....ที่จะโยนความสงสัยรวมถึงทฤษฎีความน่าจะเป็นทิ้งไป

 

.

.

ผมเอง...ก็เป็นเหมือนผู้ชายทั่วๆไป

ผมชอบผู้หญิง......

 

เวลาที่พวกเธอคุยกัน ยามที่หัวเราะ หรือส่องกระจก...
ท่าทางน่ารักๆมักจะหลุดออกมาโดยที่พวกเธอไม่ทันได้รู้ตัว

ความแตกต่างที่ชัดเจนของคำว่า "เพศ" ที่ทำให้ผมเผลอตัวมองเพลินอยู่บ่อยๆ
มันเป็นความสุขเล็กๆน้อยๆที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน....

 

เพียงแค่วันนั้น...
ผมจะเกิดงุ่นง่านขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ... สมาธิที่มีไม่อาจจดจ่ออยู่กับกระดานสี่เหลี่ยมตรงหน้า บนหน้ากระดาษว่างเปล่าที่ขีดเขียนเล่นฆ่าเวลาไม่น่าสนใจ ....และในบางครั้งผมรู้สึกว่าห้องเรียนในวันนี้มันเงียบเกินไป.....

เสียงกริ่งบอกเวลาพักกลางวัน พร้อมกับเสียงพูดคุยที่ดังขึ้นเช่นทุกที....ราวกับมีบางอย่างแปลกไป
ผมลุกขึ้นเดินตรงไปหากกลุ่มเพื่อน พูดคุยเรื่องการถ่ายทอดสดเมื่อคืนวานขณะเสียงหนึ่งร้องขึ้นในหัว ดังพอที่จะให้ผมได้ยินเพียงแค่คนเดียว.......

 

ไม่ใช่.....

 

นั่งกินมื้อกลางวันกับสึนะบนดาดฟ้า พูดคุยเรื่องสัพเพเหระ.......

 

ก็ยังไม่ใช่.....

 

เดินผ่านห้องเรียนของพวกปีสาม มองผ่านบานหน้าต่างสบตากับรุ่นพี่อาซามิที่พยายามมองหาอยู่ทุกวัน รอยยิ้มวาดบนริมฝีปากสีสวย อ่อนหวานไม่ต่างจากท่าที

 

 

 

แต่มันก็ไม่ใช่.......

 

 

 

 

 

ไม่ใช่.....

 

 

 

 

ไม่ใช่..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ใช่

 

 

 

 

 

...

 

 

.

 

 

 

.

 

 

ผมผ่อนลมหายใจ ก้าวเดินออกจากอาคารเรียนแม้สองหูจะได้ยินเสียงกริ่งบอกเวลาเข้าเรียนชัดเจน ถามหาสาเหตุของการที่ร้อนรนเหมือนหนูติดจั่นจนน่ารำคาญ

 

.

.

 

โดดออกมาจนได้.....

 

ได้แต่ลอบถอนหายใจให้กับความคิดของตนเอง แน่นอนว่าการที่จะเดินไปไหนมาไหนในชุดนักเรียนคงไม่ใช่เรื่องที่สมควรนักนั่นทำให้ผมเลือกที่จะกลับบ้านมากว่าไปเตร็ดเตร่อยู่ในเมือง ผมก้มมองพื้นถนนก้าวผ่านผู้คนที่ไม่คุ้นหน้า โดยไม่ทันได้รู้ตัว...ขาของผม ไม่ได้หยุดลงที่หน้าบ้านของตัวเอง ได้แต่เงยหน้ามองอพาร์ตเม้นต์ที่รู้จักแต่ไม่คุ้นเคยพร้อมกับตั้งคำถามกับตัวเอง

 

.............

 

 

..

 

 

.

 

 

 

ทำไม

 

 

 

 

 

 

?

 

 

 

 

 

 

"มาทำอะไรแถวนี้วะไอ้บ้าเบสบอล?"

 

 

ถ้อยเสียงที่กระชากความคิดของผมได้ชะงัก ผมเพียงแค่หันไปมองต้นเสียงที่เจือกระแสหงุดหงิดไว้ได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย แต่นั่นกลับทำให้ผมรู้สึกสงบลงได้อย่างน่าประหลาด........ ภาพของเค้าที่พึ่งกลับจากร้านสะดวกซื้อ เสื้อผ้าที่เค้าใส่ ริมฝีปากขมุบขมิบขณะที่ดวงตาเสมองไปทางอื่น หัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน... ร่องรอยของความไม่พึงพอใจที่วาดไว้อย่างชัดเจน ผมได้เพียงจ้องมองให้ความรู้สึกบางอย่างค่อยๆซึมลึงลงอย่างไม่ทันได้รู้ตัว

 

"......เอาชีทการบ้านมาให้น่ะ"

 

ผมตอบออกไปแบบนั้น ขณะที่โกคุเทระเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มือที่ว่างอยู่ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงวางท่าเหมือนหาเรื่องพลางกวาดตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ท่าทีของเค้าทำให้ผมก้มลงมองสภาพตัวเองที่ไม่มีแม้แต่กระเป๋านักเรียนติดตัว ที่สำคัญกว่านั้น....ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียน ผมได้แต่หัวเราะแห้งๆกลับไปขณะที่เค้าถอนหายใจหนักๆอย่างเหนื่อยหน่าย

 

"กลับบ้านไปซะ"

 

ประโยคคำสั่งที่ลอยเข้ากระทบโสตประสาทและร่างของโกคุเทระที่ก้าวผ่านผมไป เสียงฝีเท้าย่ำหนักลงบนบันไดเหล็กที่เริ่มจะขึ้นสนิม .......ผมต้องทำอะไรสักอย่าง

 

 

"นายขาดเรียน..."

 

 

เสียงฝีเท้ายังคงหนักแน่นอยู่บนขั้นบันไดซึ่งผมไม่ได้หันไปมอง

 

 

 

"แล้ว...คือ...ไงดีล่ะ.....ชั้.."

 

 

 

ราวกับปลายเท้าสะดุดลงเพียงแต่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดก้าวเดิน

 

 

"สึนะเค้าเป็นห่วงนาย"

 

 

ไม่มีเสียงก้าวเดินต่อจากเบื้องหลังให้ผมตัดสินใจหันกลับไป เช่นเดียวกับที่ตัวเค้ามองกลับมา...จ้องมองผมด้วยสีหน้าปั้นไม่ถูก สีหน้า...ที่หาดูได้ไม่ง่ายนักจากคนคนนี้ และบางทีอาจจะดีกว่า...ถ้าผมจะไม่สังเกตเห็นร่องรอยของความเขินอายบางเบาบนสองข้างแก้มที่ระเรื่อขึ้นอย่างน่ามอง

......น่ารัก.......

 

 

รอยยิ้มวาดขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่อาจควบคุม โชคยังดีที่โกคุเทระไม่สังเกตเห็นเพราะนัยน์ตาสีสวยคู่นั้นหลุบลงมองต่ำก่อนจะพึมพำออกมาเสียงแผ่วให้ผมยิ่งขยับรอยยิ้มกว้างอย่างไม่อาจควบคุม

 

 

"........หนวกหู"

 

 

และในวินาทีนั้นผมได้รู้สึกตัว......

 

 

"พรุ่งนี้ไปโรงเรียนด้วยล่ะ"

 

 

คำตอบ...ของคำถามที่ผมเฝ้าตามหามาตลอดทั้งวัน....

 

 

 

"รู้แล้วน่ะ!"

 

 

 

 

ยืนอยู่ตรงหน้าแค่นี้เอง.....

 

 

 

.....

 

............

 

.........................

 

.............

 

.....

 

..

 

TBC.